More Picturs

که هنوز من نبودم که تو دردلم نشستی

تو نه مثل آفتابی که حضور و غیبت افتد

دگران روند و آیند و تو همچنان که هستی

تو دونسته بودی چه خوش باورم من
شکفتی وگفتی از عشق پرپر م من
تا گفتم کی هستی تو گفتی یه بی تاب
تا گفتم دلت کو تو گفتی که دریا ب
قسم خوردی بر ماه که عاشق ترینی
تو یه جمع عاشق تو صادق ترینی
همون لحظه ابری رخ ماه رو آشفت
به خود گفتم ای وای .....
مبادا دروغ گفت.

گذشت روزگاری از اون لحظه ناب
که معراج دل بود به درگاه مهتاب
در اون درگه عشق چه محتاج نشستم
تو هر شام مهتاب به یادت شکستم
تو از این شکستن خبر داری یا نه؟
هنوز شور عشق رو به سر داری یا نه؟

هنوزم تو شبهات اگه ماه رو داری
من اون ماه رو دادم به تو یادگاری!

http://shrfathi.mihanblog.com/Author/1/Cat/8.aspx

يه روز تصمیم گرفتم بخاطر مشكلم خودم رو از بالای ساختمان پرت کنم پایین

.................

 

طبقه دهم زوجی رو دیدم که عاشقانه یکدیگر رو در آغوش گرفته بودند

 

 

طبقه نهم پیتر رو دیدم که مثل همیشه تنها بود و گریه می کرد

 

 

طبقه هشتم مردی رو دیدم که نامزدش با بهترین دوستش هم خواب شده بود

 

 

طبقه هفتم دختری رو  دیدم که قرص های ضد افسردگی روزانه اش رو می خورد

 

 

طبقه ششم شخص بیکار رو دیدیم که هفت تا روزنامه خریده بود و نا امیدانه دنبال کار می گشت

 

 

طبقه پنجم آقای وانگ رو دیدم که داشت لباش خانمومش رو می پوشید ؟؟

 

 

طبقه چهارم رز رو دیدیم که مثل همیشه با دوست پسرش جر و بحث می کرد

 

 

طبقه سوم مرد پیری رو دیدم که امیدوارانه منتظر بود تا کسی زنگ خونه اش رو بزنه و به دیدنش بیاد

 

 

طبقه دوم لیلی همچنان غصه شوهر گم شده اش رو که از یک سال و نیم پیش نا پدید شده بود را می خورد

 

 

قبل از اینکه خودم رو از ساختمان پرتاب کنم فکر می کردم من بد شانس ترین فرد دنیا هستم

 

 

 

 

 

 

 

الان می دونم که هر کسی مشکلات و نگرانی های خودش رو داره

بعد از اینکه تمام اینها رو دیدم به این موضوع فکر کردم که من اونقدر ها هم بد بخت نبودم

 

 

همه اون آدم هایی که دیدیم الان دارند به من نگاه می کنند

 

و حتما پیش خودشون فکر می کنند که اونقدر ها هم بدبخت نیستنند

 

 

 

خیلی خوبه که آدم مهم باشه ولی مهم تر از همه اینه که آدم خوب باشه و هر مقامي هم كه باشه مغرور نباشه

 

 

این داستان کوتاه رو به تمام دوستانتون بفرستید و بهشون یاد آوری کنید که زندگی با مشکلاتش زیباست و واقعا ارزشمند است

 

تنها يک روز آرام در کنار تو

با تو درنگ ميکنم

سينه مالامال درد است اي دريغا مرهمي

دل زتنهايي به جان آمد خدا را همدمي

چشم آسايش كه دارد از سپهر تيزرو

ساقيا جامي بمن ده تا بياسايم دمي

زيركي را گفتم اين احوال بين خنديد و گفت

صعب روزي بوالعجب كاري ، پريشان عالمي

سوختم در چاه صبر از بهر آن شمع چگل

شاه تركان فارغست از حال ما ، كو رستمي ؟

عاشقانه ها

قصه بی پایان دل زخمی من

زن 67 ساله‌اي در آذربايجان شرقي در چهارمين زايمان , صاحب فرزند پسر شد همسر اين زن 81 , سال سن دارد.

آنان نام اين نوزاد را مهدي گذاشتند.

اين زن و شوهرساكن شهر كوزه كنان شبستر و از سه اولا‌د قبلي خود صاحب چند نوه هستند

آمد سلام گفت و به چشم من نگاه کرد
يعنی به خاطر هيجانش گناه کرد
تا آن زمان تمام خيالم سپيد بود
او آمد و تمام دلم را سياه کرد
تنها دليل عشق من و او نگاه بود
با اين فريب قلب مرا سر براه کرد
راهی برای رد شدن از اين مسير نيست
تقصير او نبود دلم اشتباه کرد

منم شعردزدیدم

 علی دایی در تیم ملی!!

 

لطفا بازهم دراین مدت به عصریخی سربزنید.

دلم براتون تنگ میشه بخصوص برای ...

بیا قشنگترین اشتباه من اینم یه عکس دیگه برای دزدیدن!

درهرماه سي روزه زرتشتيان هفتمين روز آن امردادنام دارد.

واژه امرداديعني بي مرگي و جاودانگي وهنگامي كه در ماه امردادروزامردادفراميرسدآن را جشن امردادگان مي نامند.

درموردبرگزاري اين جشن در گذشته اطلاع چنداني در دست نيست.

از آنجا كه امرداد ششمين مرحله از عرفان در پيام اشوزرتشت است ودر نقش مادي خوداز روييدني ها پاسداري مي كند،شايدآنان به كنار درختان ،جنگل ها وسبزه ها مي رفتندوبا نيايش خودسبزي و خرمي را براي يكديگر آرزو مي كردند.

اكنون زرتشتيان در روستاها و شهرها جشن امردادگان را برگزار مي كنند. اين جشن اغلب در تالار آدريان يا در سالن عمومي برپا مي شود.

 

ایرانی باشیم...

:: Sprinkles of Love ::

Like little sprinkles of love,
your laugh can make my day.
A giggle here and a giggle there,
can chase my blues away.

پرنده بر شانه هاي انسان نشست . انسان با تعجب رو به پرنده كرد و گفت : اما من درخت نيستم . تو نمي تواني روي شانه ي من آشيانه بسازي.
پرنده گفت : من فرق درخت ها و آدم ها را خوب مي دانم . اما گاهي پرنده ها و انسان ها را اشتباه مي گيرم .
انسان خنديد و به نظرش اين بزرگ ترين اشتباه ممكن بود .
پرنده گفت : راستي ، چرا پر زدن را كنار گذاشتي ؟
انسان منظور پرنده را نفهميد ، اما باز هم خنديد .
پرنده گفت : نمي داني توي آسمان چقدر جاي تو خالي است . انسان ديگر نخنديد . انگار ته ته خاطراتش چيزي را به ياد آورد . چيزي كه نمي دانست چيست . شايد يك آبي دور ، يك اوج دوست داشتني .
پرنده گفت : غير از تو پرنده هاي ديگري را هم مي شناسم كه پر زدن از يادشان رفته است . درست است كه پرواز براي يك پرنده ضرورت است ، اما اگر تمرين نكند فراموشش مي شود .
پرنده اين را گفت و پر زد . انسان رد پرنده را دنبال كرد تا اين كه چشمش به يك آبي بزرگ افتاد و به ياد آورد روزي نام اين آبي بزرگ بالاي سرش آسمان بود و چيزي شبيه دلتنگي توي دلش موج زد .
آن وقت خدا بر شانه هاي كوچك انسان دست گذاشت و گفت : يادت مي آيد تو را با دو بال و دو پا آفريده بودم ؟ زمين و آسمان هر دو براي تو بود . اما تو آسمان را نديدي .
راستي عزيزم ، بال هايت را كجا گذاشتي ؟
انسان دست بر شانه هايش گذاشت و جاي خالي چيزي را احساس كرد . آن گاه سر در آغوش خدا گذاشت و گريست !!!!!